Η ΝΕΦΕΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ
Μια όμορφη ημέρα, καθώς ο αέρας κουνούσε απαλά τις κουρτίνες και ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο, ξύπνησε η μικρή Νεφέλη από το μεσημεριανό της ύπνο και άκουσε μια άγνωστη φωνή. Μια βαθιά φωνή, σαν του παππού. Η Νεφέλη κοιτούσε ψάχνοντας γύρω της.
Νάτο, πάλι η φωνή, πολύ κοντά. Και πράγματι, η φωνή ήρθε από το καινούριο αρκουδάκι. Καθόταν στο κάτω μέρος του κόκκινου κρεβατιού και κοιτούσε χαρούμενο τριγύρω του. Η Νεφέλη ήθελε να πιάσει το αρκουδάκι, αλλά αυτό φώναξε δυνατά: «Άσε με, τι θέλεις;»
Το αρκουδάκι κοιτούσε προσεκτικά τη Νεφέλη. Η Νεφέλη κοιτούσε με διάπλατα τα μάτια το αρκουδάκι. Ποτέ της δεν είχε ένα παιχνίδι που μιλούσε. Το κοριτσάκι δεν τολμούσε να βγάλει άχνα. Το αρκουδάκι συνέχισε: «Χμ, ναι, όμορφα είναι εδώ πέρα», κοιτώντας όλο το δωμάτιο, ‘Αυτή εδώ είναι η σπηλιά σου;»
Η Νεφέλη έγνεψε ναι.
«Α, ένα χαλί στο πάτωμα» είπε ο αρκούδος και κοίταξε το χαλί. «Να και μια όμορφη φωτογραφία στο τοίχο» είπε χαμογελώντας, και έδειξε με την πατούσα του τη φωτογραφία της Νεφέλης με τη μελί πιτζάμα.
«Χρειάζομαι ένα όνομα» είπε το αρκουδάκι. Η γιαγιά της Νεφέλης τον είχε φέρει την ίδια ημέρα το πρωί.
«Θα μου άρεσε το όνομα Φοίβος» δήλωσε το αρκουδάκι και η Νεφέλη συμφώνησε.
«Α, και τι είναι αυτό;» ρώτησε το αρκουδάκι, και με ένα σάλτο βρέθηκε επάνω στην αλλαξιέρα. Με το σάλτο ακούμπησε την ενδοσυνεννόηση, που έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα. Η Νεφέλη τρόμαξε και έβαλε τα κλάματα. Το αρκουδάκι όμως με μια αστραπιαία κίνηση βρέθηκε στην παλιά του θέση στο κρεβατάκι λίγο πριν μπει η μαμά της Νεφέλης μέσα στο δωμάτιο.
«Νεφέλη μου» είπε με την απαλή της φωνή, «όλα είναι εντάξει, εδώ είμαι εγώ». Πήρε τη Νεφέλη αγκαλιά και χάιδεψε τρυφερά τα μαλλάκια της. Η Νεφέλη ηρέμησε, μόνο ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό της. «Κοίτα, ο νέος φίλος σου θα σε προσέχει» είπε η μαμά και έδωσε στη κορούλα της το νέο αρκουδάκι.
Η Νεφέλη έπιασε τον αρκούδο από το χέρι και τον κοιτούσε έντονα. Το αρκουδάκι τώρα ήταν ακίνητο και σιωπηλό, το ίδιο η Νεφέλη. «Φοίβος», είπε η Νεφέλη, και ακούστηκε σαν «φίλος». Από εδώ και στο εξής οι δύο τους θα είναι αχώριστοι φίλοι. Και όποιος κοιτούσε με προσοχή, μπορούσε να δει ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του αρκούδου. Η Νεφέλη το είδε και το έσφιξε πιο πολύ στην αγκαλιά της.
