Η ΝΕΦΕΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ
Μια όμορφη ημέρα, καθώς ο αέρας κουνούσε απαλά τις κουρτίνες και ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο, ξύπνησε η μικρή Νεφέλη από το μεσημεριανό της ύπνο και άκουσε μια άγνωστη φωνή. Μια βαθιά φωνή, σαν του παππού. Η Νεφέλη κοιτούσε ψάχνοντας γύρω της.
Νάτο, πάλι η φωνή, πολύ κοντά. Και πράγματι, η φωνή ήρθε από το καινούριο αρκουδάκι. Καθόταν στο κάτω μέρος του κόκκινου κρεβατιού και κοιτούσε χαρούμενο τριγύρω του. Η Νεφέλη ήθελε να πιάσει το αρκουδάκι, αλλά αυτό φώναξε δυνατά: «Άσε με, τι θέλεις;»
Το αρκουδάκι κοιτούσε προσεκτικά τη Νεφέλη. Η Νεφέλη κοιτούσε με διάπλατα τα μάτια το αρκουδάκι. Ποτέ της δεν είχε ένα παιχνίδι που μιλούσε. Το κοριτσάκι δεν τολμούσε να βγάλει άχνα. Το αρκουδάκι συνέχισε: «Χμ, ναι, όμορφα είναι εδώ πέρα», κοιτώντας όλο το δωμάτιο, ‘Αυτή εδώ είναι η σπηλιά σου;»
Η Νεφέλη έγνεψε ναι.
